Ingedeeld onder: Cultuur, communicatie | Tags: boek, heerlijk eerlijk heertje, How the Media Shapes Your World and the Way You Live in It, mediated, the shape of things to come, thomas de zengotita
Ik besef dat het nu toch al een hele tijd geleden is dat ik hier nog iets postte. De voornaamste reden was natuurlijk dat ik de 4 afgelopen weken examens heb moeten afleggen. Ik kwam dus wat zuurstof (lees: energie) tekort en was bezig aan een kleine remonte op persoonlijk vlak. Body en mind verdienen af en toe ook is een kleine ‘break’.
Ik heb ook een aantal knopen doorgehakt. Wat gaat er veranderen?
The shape of things to come:
- Ik ga de blog herdesignen
- Ik ga hem op mijn eigen hosting gooien
- Ik ga voortaan in het engels verder bloggen
Tegen wanneer is alles ‘up and running’?
Ik schat een goeie maand ofzo! Dus ik ga er mijn best voor doen alleszins.
In the meantime…
ik zag gisteren dit prachtige interview op de nederlandse televisie. Antropoloog Thomas de Zengotita was te gast in de studio en kreeg een aantal vragen over zijn boek:
Mediated: How the Media Shapes Your World and the Way You Live in It
Ingedeeld onder: Marketing, communicatie | Tags: 2-way, focusgroepen, herkenbaarheid, pepsico, tropicana, twitter, verpakking
Zoals ik al vaak aanhaalde leven we in een tijd waar two-way conversations tussen consument en fabrikant niet meer weg te denken zijn. In Amerika heeft Pepsico dit nogmaals ondervonden aan den lijve toen ze de verpakking (niks aan de formule) van hun product ‘Tropicana’ wilden veranderen. Die consument sloeg de handen in mekaar en schreef brieven en e-mails en belde Pepsico om er op te wijzen dat ze de verpakking van hun o zo vertrouwde product niet mochten rebranden. Conclusie: zoals Time magazine in 2006 al aanhaalde door hem tot ‘person of the year’ te kronen is de consument meer dan ooit de persoon die de brand maakt en niet de fabrikant.
En waarvoor is Pepsico nu juist gezwicht? Niet omdat ze het niet verantwoord vinden om tegen die consument zijn eisen in te gaan, maar omdat ze snappen dat je in deze ‘day and age’ moet luisteren naar de verbruikers van je product.
Die consument is er door zijn klachten ook niet alleen in geslaagd om de oude verpakking terug in de winkelschappen te krijgen, maar ook het oude logo waarbij het rietje in de appelsien zit. Dat rietje benadrukte nu juist de versheid van het product, iets wat de consument overduidelijk een ferme statement naar hem toe vond. Vele consumenten vonden de verpakking dan ook ontegensprekelijk lelijk en sommigen gingen zelfs zover dat ze het ontwerpteam van de verpakking terugfloten in hun reacties:
“Do any of these package-design people actually shop for orange juice? Because I do, and the new cartons stink.”
Sommige consumenten gaven zelfs te kennen dat ze het moeilijker vonden om het onderscheid te zien tussen de andere variëteiten die Tropicana in grootwarenhuizen aanbiedt. En dat zijn nog maar een paar van de conclusies. Als er één ding is dat deze marketeers geleerd hebben dan is het dat je met de nieuwe waaier aan sociale media rekening moet houden.
Je kan zo volgens Peter Shankman ook Twitter gebruiken als focusgroep. Dankzij twitter krijg je op een aantal minuten ook talloze reacties over hoe goed of hoe slecht je doelpubliek iets zal vinden. Dit lijkt mij wel een goed idee, hoewel een ‘unbiased’ joe sixpack focusgroepinterview wel meer zal vertellen over het slagen van een actie dan een industry professional die je merk door en door kent.
Dit is alleszins een mooi lesje dat Pepsico geleerd heeft in two-way communication. En dat allemaal door de ‘marketingwise’ consument. Applausje voor onszelf!
Via: The New York Times (met dank aan Stijn)
En voor de Twitter’aars onder ons:
ik ben recent ook beginnen twitteren. Wie geïnteresseerd is kan mij hier volgen:
(klik logo)
___
Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!
Ingedeeld onder: Marketing, communicatie | Tags: Duval Guillaume, Guillaume Van der Stighelen, heldenmerk, Last.fm, sterk merk
Na nu toch al wat gelezen te hebben in het boek van Guillaume Van der Stighelen waag ik mijzelf ook eens aan de DG-denkoefening. Het boek waar ik het nu over heb is natuurlijk ‘Heldenmerk – Hoe maak je van je merk een held’. In dat boek heeft Guillaume het over 4 magische woorden die maken of je over een sterk merk beschikt. En die 4 die zijn: Game, Name, Fame, Claim…
Hieronder doe ik de denkoefening die Guillaume in zijn boek doet voor het merk Last.fm:
Het grote idee achter Last.fm is dat je als gebruiker zelf een radiostation kan beginnen. De deejay voor de gelegenheid ben je zelf.
En hoe werkt dat juist? (Wikipedia)
Last.fm is een online communitywebsite die zicht richt op internetradio en muziek. De site is het resultaat van een fusie van een eerder Audioscrobbler-muzieksysteem en www.last.fm. Audioscrobbler is een bedrijf, opgericht door Richard Jones, dat zich bezighoudt met het luistergedrag van mensen die achter de computer zitten. Het project Last.fm is momenteel het enige project van dit bedrijf. Dit project houdt zich bezig met het bijhouden van statistieken omtrent de muziek waar men naar luistert. Via speciale software kan het programma de titels en artiesten uit een digitaal geluidsmedium aflezen en in een database opslaan. Deze gegevens worden bijgehouden en op het internet gepubliceerd, waarna mensen aan de hand van muziekstijl met elkaar in contact kunnen komen. Op deze manieren wordt muziek verspreid en kunnen mensen in aanraking komen met minder bekende muziek uit de door hen geliefde genres. Last.fm heeft in het luistergedrag van duizenden internetters veel verandering teweeggebracht. Hiervoor ontving het dan ook de Europrix, een award voor de beste multimediaprojecten.
De website heeft zich door de jaren heen sterk ontwikkeld en bevat tegenwoordig niet meer alleen statistieken over luistergedrag, maar werkt ook met een Last.fm Radio, waarop muziek per genre wordt afgespeeld, vriendenlijsten, neighbours (gebruikers met overeenkomstig luistergedrag), concertagenda’s, groups (groepen van mensen met dezelfde muzikale smaak) en tags (onderverdelingen in de muziek van een bepaalde gebruiker, bijvoorbeeld per genre).
Maatschappelijke verschuiving: Elke gebruiker kreeg eindelijk een internationaal platform waarop hij zijn muzieksmaak kwijt kan. De site brengt als het ware vrienden, alsook onbekenden die dezelfde muzieksmaak delen samen. Je leert iemand ‘muzikaal’ kennen die honderden kilometers van jouw thuis woont, iets wat voorheen niet mogelijk was. En je kan er ook mee connecteren, iets wat de Facebooks van deze wereld ver vooruit was in die tijd omdat het zich op een specifiek nichepubliek focuste en geen YASN (= yet another social network – dank u Evelien voor de term) was.
Andere merken: In hetzelfde segment denk ik dat er maar een aantal websites zijn die de boot gemist hadden initieel maar achteraf een serieuze inhaalbeweging maakten.
Ik denk dan aan het ongelofelijk illegale imeem.com van de makers van het Napster-programma. En de website iLike, die eigenlijk beiden mikken op een lagere toewijding van hun userbase. (geen software installeren, gewoon luisteren)
Ik beschouw hierdoor Pandora ook niet echt als een concurrent, omdat ze geen sociaal netwerk zijn uiteindelijk. Ze zijn eerder een soort van online radiosysteem zoals Last.fm gedeeltelijk ook is.
Hun sterkte:
Ten eerste:
Last.fm’s muziekbibliotheek van de volledige website heeft meer dan 3,5 miljoen individuele audionummers van artiesten die op alle mogelijke commerciële labels zijn aangesloten.
Ten tweede:
Omdat het project een vrij grote toewijding vraagt van de gebruikers (je moet software installeren en een account aanmaken) lijkt het afhaken van de gebruikers mij iets evident. Het voordeel hiervan is echter dat het sociaal netwerk vol zit met vooral toegewijde gebruikers die allemaal dezelfde passie hebben. Vergelijk het met de wikipedia’s van deze wereld. De kracht van Last.fm ligt hem ook vooral in het feit dat gebruikers de informatie op de site gaan corrigeren en zelf invullen. Dit zonder enige toewijding van de Last.fm staff zelf, een krachtig middel dus. De gebruikers (zoals ik) zijn als het ware ambassadeurs van het merk. Iets wat ik met deze post eigenlijk ook wel wil bereiken! (dat meer mensen zich registreren :p)
Wat met de naam?
Audioscrobbler begon als een project van Richard Jones, een student computerwetenschappen aan de universiteit van Southampton, Engeland. Jones ontwikkelde de eerste plugins, opende dan de API voor de community, en een hele hoop van de sitegebruikers begonnen hun eigen plugins te ontwikkelen voor hun muziekspeler. Audioscrobbler was in het begin gelimiteerd tot het ‘opnemen’ van de muziek die gespeeld werd op een profiel van een geregistreerde gebruiker. Hierdoor kon Jones collaboratief een database bouwen met correcte muziekinformatie.
Last.fm was een project dat in 2002 opgestart werd door Felix Miller, Martin Stiksel, Saulyus Chyamolonskas, Michael Breidenbruecker and Thomas Willomitzer. Met hun 4 wilden ze een internet radio station en een community website opzetten rond muziek. Waarbij ze de profielen van de gebruikers zouden gebruiken om dynamische playlists te creëren. De domeinnaam .fm is eigendom van de Verenigde Staten van Micronesia, de .fm naam is ongelofelijk populair bij FM radio gerelateerde websites
In 2002, na de launch van de initiële Last.fm site gingen de twee teams van Audioscrobbler en Last.fm naarstig samenwerken. Beide projecten fuseerden als het ware, ze gingen zetelen in dezelfde kantoren en in 2003 was project Last.fm volledig up and running. De integratie van Audioscrobbler was een feit. Hierdoor werd het mogelijk om zowel via de luisterplugin te werken als een last.fm radiostation. Een grote vooruitgang voor het project zelf.
De oude Audioscrobbler site werd gefuseerd met de last.fm site. Hoewel, die fusie er kwam is er op elke pagina nog steeds een restant te zien van de oude userbase van de Audioscrobbler site. Als je goed kijkt onderaan de pagina zie je steeds een ‘audioscrobbler’ slogan staan. Deze slogans zijn gebaseerd op bekende quotes of advertenties. Oorspronkelijk waren deze quotes bovenaan de audioscrobbler website zichtbaar.
In mei 2007 kondigde de Britse Channel 4 Radio zelfs aan dat het een programma zou uitzenden op hun radiostation dat ‘The Worldwide Chart” heette. Deze show zou een soort van reflectie moeten geven van wat Last.fm gebruikers van overal ter wereld naar aan het luisteren zijn. Last.fm werd op dat moment ook een begrip in radioland.
Last.fm is eigenlijk uniek in zijn genre. Er is geen andere website die zo ‘user-centric’ gebouwd is als last.fm.
Zoals Guy Kawasaki steeds zegt dat je bij de start van je bedrijf ervan uit moet gaan dat je ‘betekenis of toegevoegde waarde’ brengt, zo doet Last.fm dit ook op zijn manier. Het is een community die vol zit met mensen die op een enthousiaste manier bezig zijn met muziek – zowel het luisteren als het maken -.
Met die user-centric aanpak bedoel ik vooral het openstellen van de API. Gebruikers kunnen hun eigen mash-ups maken en als die goed genoeg zijn dan krijgen die zelfs een plaatsje op Build Last.fm
Herkenning: Visueel is het merk heel sterk. Het heeft zijn naam niet gemaakt door zijn looks maar voor een groot deel door zijn functies. De website is ook al een aantal metamorfoses doorgegaan en daardoor is de huisstijl van de website ook al een paar keren veranderd. De visuele identiteit is echter steeds dezelfde gebleven.
Bekendheid: Last.fm is niet zo bekend bij het grote publiek, alleszins toch niet in België. Ze hebben dan ook niet echt een marketingstrategie voor de Benelux, ze zijn eerder Brits, Amerikaans en Oosters georiënteerd. En dat is toch wel wat spijtig.
Er is echter beterschap op komst! Een aantal websites zoals die van de Ancienne Belgique geven ook aan op hun site expliciet gebruik te maken van Last.fm Ik hoop dat dit de bekendheid van Last.fm ten goede kan komen, omdat het een prachtig product is. Een hele hoop kunstencentra zijn ook aanwezig op Last.fm, zoals Vooruit, Beursschouwburg, alsook sommige festivals zoals Dour Festival, enz.
Succes: Last.fm heeft ook een aantal prijzen & nominaties in de wacht gesleept:
- In 2002 won de site de Europrix award
- In 2003 waren ze genomineerd voor Ars Electronica prijs
- Eind 2006, won de site de prijs voor beste community music site op de BT Digital Music
- In Januari 2007 werd de website ook genomineerd voor beste website op de NME Awards.
Last.fm claimt maar één ding te zijn: “The Social music revolution”.
En dat zijn ze ook, hoewel het een belachelijke propositie is naar de gebruikers toe. Als je gebruikers naar mekaar kan doen groeien via iets dat zo universeel is als muziek dan heb je al iets heel sterks. Als je ze ook nog kan laten netwerken met mekaar dan heb je het helemaal in handen. Voor mij is deze website dan ook ‘zwart goud’ omwille van het soort functies dat het aanbiedt. Ik nodig jullie allemaal dan ook uit uit om is een kijkje te nemen op de site en misschien ook een account aan te maken.
Ik ben alvast hier te vinden!
___
Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!
Ingedeeld onder: Cultuur, Marketing, communicatie | Tags: bbdo, Fons Van Dyck, gastspreker, het merk mens, remix culture, seminarie, UGC
Na eergisteren een seminarie gezien te hebben over ‘het merk mens’ wou ik mijn mening over het onderwerp toch ook wel eens kwijt. Fons Van Dyck is nu eenmaal wat ze noemen een ‘grote’ in het vak dus leek het mij wel eens leuk om hem te ‘evalueren’.
Wat is de kracht van het merk mens? Dat gaat puur over de P2C in eerste instantie. De ongelofelijke kracht die de consument heeft bij ‘the rise’ of ‘the fall’ van jouw product. Je product mag nog zo goed zijn als het wil, uiteindelijk gaat het toch steeds gebogen onder ‘the adoptability’ van jouw product. Uiteindelijk willen merken dat wij hen een deel van ons leven maken en wij kunnen via UGC of onze remix culture het product kraken of maken. Een klassiek voorbeeld hiervan is de Chevrolet ‘write-your-own-ad’ campagne.
En tot daar kan ik het hele verhaal zowat volgen en geloof ik ook in de stellingen van de heer Van Dyck. Wat ik persoonlijk een bizar gegeven vindt is dat geen enkele marketeer, maar dan ook geen enkele, het woord ‘cultuur’ in de mond neemt wanneer hij het heeft over deze ‘paradoxale’ situaties. Iemand die naar de Aldi gaat met zijn BMW is zo één van die situaties. En ook het ‘heldenmerk’ Apple is er zo eentje. Ons consumptiegedrag veranderd nu éénmaal in een kapitalistische leefwereld/cultuur. Wat zegt de heer Van Dyck wel? Hij zegt wel dat ons denken veranderd is, maar maakt dat geen deel uit van wat wij juist onze cultuur noemen? Als mensen massaal op restaurant gaan eten, dan spreken we toch ook van een verschuiving in onze eetcultuur. Wat maakt dit dan anders?
Dit is echter niet alleen bij de heer Van Dyck zo. Want elke marketeer die ik totnogtoe een uiteenzetting zag geven over commerciële uitingen van merken onderkend precies altijd de manier waarop cultuur een invloed heeft op ons ‘gedrag’. Ze hebben het vaak wel over de ‘globalisering’, maar dat is niet echt iets dat van toepassing is op ons lokale gedrag. Het lokale gedrag is vooral onder invloed van ’sociale stimuli’.
En hier trad hij mij dan weer bij:
Er is volgens de heer Van Dyck ook een verschuiving bij ons denken. Iedereen in je wijde vriendenkring wordt vanaf nu beschouwd als een ‘friends of the family’ en maakt daarmee deel uit van de familie van de wij-generatie van ‘delende’ mensen. Web 2.0 in de wijde samenleving dus!
Waarom vind ik het erg dat ze cultuur onderkennen?
Ze beschouwen cultuur juist als iets statisch, een niemendalletje. Terwijl dat juist de dynamische factor is van marketingacties. Dat is nu juist één van de factoren waarop de marketeer geen invloed (no accountability) heeft maar wel kan uitoefenen als hij een extreem straf concept/product heeft. En zo zijn er maar een paar serieuze virals die echt aan die voorwaarden voldoen. En dit is waar Van Dyck zijn visie ook samenkwam met de mijne. Eén daarvan is natuurlijk het Mentos – Coke Light filmpje.
Een kleine roundup van het seminarie:
Het was bijzonder boeiend om eens iemand van een ‘think-tank’ zoals BBDO een uiteenzetting te zien geven. De zaken die hij aanhaalde zijn dan ook wel relevant, maar blijven vaag uiteindelijk. Want hij spreekt eigenlijk gewoon over de generatieverschillen en de manier waarop men nu communiceert. En dat gaat vooral over het type 2-way of binnenkort zelfs 3-way communicatie, waar eigenlijk al lang zoveel over bekend is. Ik heb geen baanbrekende inzichten opgedaan, omdat er ook geen sluitende oplossingen aangeboden werden. Ik heb bovenal een gepassioneerd denker zijn visie zien verkondigen op de huidige situatie waarin marcom verkeerd. Lof aan de heer Van Dyck voor zijn boek ‘het merk mens’ omdat het vooral een mooie beschrijving is van wat er de laatste 2 à 3 jaar veranderd is in de sector. Ook driewerf hoera voor zijn onderscheiding van PIM in Nederland.
Mijn disclaimer: Ik moet echter tot grote schande bekennen dat ik het boek nog steeds zelf niet gelezen heb. Ik baseerde mij voor deze tekst dan ook alleen op wat ik te zien heb gekregen tijdens het seminarie zelf. Als iemand mij corrigeert zal ik dus niet te veel in dialoog kunnen gaan ;) Ik ga het boek wel eens lezen denk ik!
In een volgende post ga ik nog wat verder ingaan op de ‘Power-to-the-consumer’-generatie.
___
Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!
