Ingedeeld onder: Marketing, communicatie | Tags: 2-way, focusgroepen, herkenbaarheid, pepsico, tropicana, twitter, verpakking
Zoals ik al vaak aanhaalde leven we in een tijd waar two-way conversations tussen consument en fabrikant niet meer weg te denken zijn. In Amerika heeft Pepsico dit nogmaals ondervonden aan den lijve toen ze de verpakking (niks aan de formule) van hun product ‘Tropicana’ wilden veranderen. Die consument sloeg de handen in mekaar en schreef brieven en e-mails en belde Pepsico om er op te wijzen dat ze de verpakking van hun o zo vertrouwde product niet mochten rebranden. Conclusie: zoals Time magazine in 2006 al aanhaalde door hem tot ‘person of the year’ te kronen is de consument meer dan ooit de persoon die de brand maakt en niet de fabrikant.
En waarvoor is Pepsico nu juist gezwicht? Niet omdat ze het niet verantwoord vinden om tegen die consument zijn eisen in te gaan, maar omdat ze snappen dat je in deze ‘day and age’ moet luisteren naar de verbruikers van je product.
Die consument is er door zijn klachten ook niet alleen in geslaagd om de oude verpakking terug in de winkelschappen te krijgen, maar ook het oude logo waarbij het rietje in de appelsien zit. Dat rietje benadrukte nu juist de versheid van het product, iets wat de consument overduidelijk een ferme statement naar hem toe vond. Vele consumenten vonden de verpakking dan ook ontegensprekelijk lelijk en sommigen gingen zelfs zover dat ze het ontwerpteam van de verpakking terugfloten in hun reacties:
“Do any of these package-design people actually shop for orange juice? Because I do, and the new cartons stink.”
Sommige consumenten gaven zelfs te kennen dat ze het moeilijker vonden om het onderscheid te zien tussen de andere variëteiten die Tropicana in grootwarenhuizen aanbiedt. En dat zijn nog maar een paar van de conclusies. Als er één ding is dat deze marketeers geleerd hebben dan is het dat je met de nieuwe waaier aan sociale media rekening moet houden.
Je kan zo volgens Peter Shankman ook Twitter gebruiken als focusgroep. Dankzij twitter krijg je op een aantal minuten ook talloze reacties over hoe goed of hoe slecht je doelpubliek iets zal vinden. Dit lijkt mij wel een goed idee, hoewel een ‘unbiased’ joe sixpack focusgroepinterview wel meer zal vertellen over het slagen van een actie dan een industry professional die je merk door en door kent.
Dit is alleszins een mooi lesje dat Pepsico geleerd heeft in two-way communication. En dat allemaal door de ‘marketingwise’ consument. Applausje voor onszelf!
Via: The New York Times (met dank aan Stijn)
En voor de Twitter’aars onder ons:
ik ben recent ook beginnen twitteren. Wie geïnteresseerd is kan mij hier volgen:
(klik logo)
___
Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!
Ingedeeld onder: Marketing, Marketing-PR, politiek | Tags: creative class, Kirsten Verdel, marketing in an obama world, Obama, Tom Bogman, www.vanrotterdamnaarhetwittehuis.nl
Yup. De man, zijn missie en de legende die hij op korte tijd geworden is. De eerste Amerikaanse president van afro-Amerikaanse afkomst is inderdaad een speciaal geval. De man zelf is op zijn minst even boeiend als de campagne erachter. Iets wat ze bij Creative class ook dachten en ze nodigden gastspreker Kirsten Verdel uit om een voordracht te geven. Verdel maakte een groot deel van de Obama-campagne (sinds 2005?) mee en kwam haar ervaringen delen op het event ‘marketing in an obama world’.
Spijtig genoeg was ikzelf niet aanwezig op dit toch wel zeer interessante event. In wezen toch niet, de lieve mensen van Creative Class hadden echter een live-stream opgezet dus ik heb geen minuut gemist. Hiervoor wil ik de mensen achter dit initiatief ongelofelijk hard bedanken. You made my day! (voor iemand die in examens zit, is dat veel!)
Laten we ook niet vergeten om Tom Bogman te bedanken voor zijn toch wel zeer doordachte analyse van web 2.0 tools en de belgische politiek. Het is wel eens boeiend om het Obama-verhaal getransponeerd te zien op onze maatschappij. Er is echter geen kans dat dit scenario zich zo snel zal stellen. Wij zijn nogal laggards als het over internet & communicatie gaat. (kijk maar naar mobile marketing, de late opkomst van facebook bij de meeste mensen, …)
De prachtige Powerpoint-presentatie van Tom Bogman kan je hier vinden:
Iets over het event zelf:
Politics in a digital world … Kirsten Verdel zal ons inleiden in de “Politiek 2.0″. Deze Rotterdamse 31-jarige dame was de enige buitenlandse stafmedewerker van Barack Obama tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Ondermeer verantwoordelijk voor de vernieuwende inzet van digitale marketing. Ondertussen heeft ze ook een boek uitgebracht over haar belevenissen: “VAN ROTTERDAM NAAR HET OBAMA’S WITTE HUIS”, dat u tijdens het event kan laten signeren.
Met de Vlaamse en Europese verkiezingen van 7 juni 2009 in het verschiet kan dit wel eens een zeer interessante avond worden. Tom Bogman (Parlementair medewerker Vlaams Parlement / Twitterati) krijgt de eer om de spits af te bijten met een overzicht van Politiek België 2.0. Toch is dit geen louter politiek event. De Obama-campagne heeft immers veel mensen wakker gemaakt in de wereld, ook in de marketingwereld.
Kirsten Verdel in levende lijve! En natuurlijk last but not least. Ik heb de voordracht van gastspreekster Kirsten Verdel opgenomen als audiostream. Voor al de geïnteresseerden:
(rechts klikken –> save as)
http://www.flabbergasted.be/Podcast/Kirsten-Verdel-Marketing-in-an-Obama-world.mp3
EN LAST BUT NOT LEAST:
Koop het boek van Kirsten Verdel hier:
___
Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!
Ingedeeld onder: Marketing | Tags: Amerika, Christendom, Evangelische christenen, fundamentalisten, Islam, Jezus, Joe bly, Koran, Marketing the message, Mohammed, religie
EEN LIEDJE DAT PERFECT PAST BIJ DEZE POST:
Immortal Technique – Speak your mind
[DISCLAIMER]
voor u deze post leest:
*ik wil hier even duidelijk maken dat ik niemand zijn geloof hier wil minimaliseren, noch beledigen. Ik heb dit artikel geschreven met respect voor elke vorm van levensbeschouwing. Ikzelf ben echter wel atheïst dus ik excuseer mij als ik eventueel nogal neerbuigend klink over het concept religie*
[/DISCLAIMER]
Als we het hebben over de beste marketing ooit. Dan denken we aan al de Apple-gebruikers die op een bijna religieuze manier met hun merk omgaan. De gebruikers die als het ware het gevoel hebben dat ze deel uitmaken van een ideologisch gevolg, een filosofie. Of de Starbuckians die met plezier 5 euro betalen voor een koffie (ik zeg maar iets, ik drink zelf amper koffie). En dit doen ze gewoon omdat ze deel willen uitmaken van een ‘generatie’ en een gevoel, zich een sociale status aanmeten die ze voor het gebruik van het product niet hadden. Dat is het effect van religie en het bijna religieus omgaan met merken. En laat mij hierover duidelijk zijn, het is prachtig voor het merk zelf maar ik ben nogal rationeel en kritisch ingesteld en wil zowat mijn eigen weg bewandelen. Niks voor mij dus.
Wat religie en de beleving ervan betreft (lees: geleefd worden) is dit in Amerika dagelijkse kost. Er is daar niet echt een scheiding der machten (ja Yves, wie weet moet ge daar is naartoe ;)) als het gaat over religie en politieke inmenging. Politiek zit nu eenmaal verweven met de religies en is zodanig belangrijk als het gaat over politiek en geld toegestopt krijgen voor je campagnes.
Er is een klein gevecht van protestantse christenen tegen Evangelische Christenen in Amerika. Voor die Evangelische Christenen passen we maar beter op, want die doen aan briljante marketing. Volgens de mensen die in het evangelisme geloven is de aarde amper 6000 jaar oud (volgens de bijbel toch). En ja, de mens heeft ook hand in hand met dinosaurussen rondgelopen… een krankzinnig idee op zich, maar toch krijgt dit gevolg meer en meer steun en wordt de evolutieleer (Charles Darwin werd vorige week 200!) ontkracht. Dit vind ik toch verontrustend, maar waarom heb ik dit geschreven? (het moest toch een link met marketing hebben, right?)
Wel, in Amerika maakte Joe Bly een documentaire die de naam “Marketing the message” draagt. De documentaire wil een discussie stimuleren over de manier waarop de evangelische christenen andere mensen bekeren (lees: converteren) tot het Christendom. Welkom in modern Amerika!
Een korte samenvatting:
“Marketing the Message” rides along as Christian evangelism becomes moreeffective by adopting marketing strategies from the commercial advertisingworld. A Jesus bobblehead – blasphemy, or a great way to teach kids about the Gospel? Husband and wife filmmakers, Joe and Kate Bly take a road trip from Washington. D.C. to Orlando, Florida surveying ways in which Christian evangelism is stepping up its marketing campaign and rebranding itself to fit mainstream pop culture.
They find a Christian skateboarding tour, hip Christian accessories forteens, and a preaching wrestler who has a tag-team partner in Jesus. The debate is joined by commercial marketers, pastors, and plain folks. Author David Dark provides commentary and critique as NASCAR fansdistribute racing bibles and the Holy Land Experience, a bible themed park, pushes the envelope of faith-based entertainment. The tone is refreshingly fair and respectful, but not afraid to ask whether it’s deception, cheapening, or charged by the Apostles.
“Marketing the Message” challenges the viewer to have a productive discussion about the direction of evangelism in this moment in America without rehashing culture war debates. The angle is new and the old country church will never be the same.
Marketing the message part 1:
Marketing the message part 2:
Check ook deze link is: Ministry Marketing Solutions
Wie weet een idee voor de Katholieke kerk?
___
Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!
Ingedeeld onder: Marketing | Tags: carrefour, colruyt, consument, delhaize, Distributie, enquête, unilever
Yup yup, het is gebeurd. Volgens een recente enquête door Brandhome uitgevoerd lijkt 70% te gaan voor het alternatieve product dat Delhaize aanbiedt (i.p.v een Unilever-product). Dit betekent maar één ding: 30% van je consumenten gaan toch naar andere supermarkten om hun e.g zwan-tv worstjes te halen. Het is toch het bewijs dat merktrouw veel meer in de hoofden zit dan Delhaize maar had kunnen vermoeden. Als 1/3 van al de supermarktbezoekers het de moeite waard vindt om na zijn Delhaize-bezoek eens een kijkje te gaan nemen in Colruyt, dan heb je volgens mij toch een probleem.
Als je een distributieoorlog uitvecht in de media, dan kan je maar beter klaar zitten voor de gevolgen te incasseren. De prijsverhoging zit nu in het hoofd van de consument, en wie was er ook alweer de goedkoopste in België? Yup, die van die rode telefoon daar :p
P.S: De enquête lijkt precies op een politieke poll van de Amerikaanse verkiezingen :p laat ons hopen dat de validiteit ervan wat hoger is dan de waarde van polls in verkiezingstijd.
Het artikel kan je hier lezen op de redactie, hieronder het filmpje uit het VRT-journaal:
Is er iemand die een idee heeft over hoe dit verder gaat lopen? Zo ja, share your thoughts! I’d love to pick your brain.
___
Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!
Ingedeeld onder: Cultuur | Tags: één, instant-gratificatie, Jan Fabre, masturbatie, orgy of tolerance, theater, valentijn, volt, vrt
Waar ik het in mijn vorige post had over de porno-associatie die Studio Brussel wou maken met hun merkimago gaat de volgende post over de nieuwe theatershow van Jan Fabre. Die show die draagt de toepasselijke naam “Orgy of tolerance”.
En met die show heeft hij een ideologische boodschap klaar die hij ons duidelijk wil maken. Fabre die nogal bekend is om zijn gebruik van erotiek in zijn theatervoorstellingen zocht nogmaals de controverse op met zijn nieuwe voorstelling. In een consumptiemaatschappij waar seks voorgesteld wordt als iets triviaals laat hij zijn acteurs masturberend opdraven voor een volle zaal. En hiermee wilt hij iets duidelijk maken aan de mensen: ‘Hij heeft een serieus probleem met het voorstellen van seks als een product’. Ik moet hierbij onze goeie ouwe (of jonge) Jan Fabre gelijk geven. Seks wordt maar al te vaak voorgesteld als een product dan iets dat twee mensen met elkaar delen op een intieme manier.
We leven in een maatschappij van ‘instant-gratification’ (lees: instant genot) waar mensen de meeste zaken beschouwen als iets dat ze kunnen kopen of direct van kunnen genieten. We hebben nog zelden het geduld om echt op iets te wachten en kunnen op minder en minder met elkaars imperfecties om. We zijn allemaal onder de invloed van consumptiegoederen en het genot die ze ons verschaffen. Laat het overcommerciële Valentijn daar ook weeral een bewijs van zijn. Door Valentijn lijkt het alsof er maar één dag per jaar is dat je iets mag kopen/samen doen met je vriendin (commercieel verantwoord dan toch).
Als we gewoon zien dat sommige merken à la dolce & gabbana expliciet beelden gaan gebruiken die verkrachting impliceren, dan stel ik mij echt wel vragen bij de manier waarop marketingcommunicatie gevoerd wordt anno 2009. Ik zal wel niet de enige zijn die zich deze vraag stelt. Ik verwijs hierbij dan ook naar leuke posts van collega-bloggers over hoe men seks trivialiseert in de reclamewereld. De posts kan je hier en hier vinden.
Ik heb verder niet meer veel te zeggen… ik ga onze goeie vriend Jan Fabre laten spreken, want daden zijn krachtiger dan woorden.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik het zelf wel eens wil zien!
Voor de andere geïnteresseerden een linkje naar de site van zijn theatergroep Troubleyn
________________
En voor mensen die nog single zijn en denken hun grote liefde op het internet te vinden, die raad ik aan om volgend boeiend debat van Volt eens te bekijken:
DEEL 1
DEEL 2
P.S: Ik heb deze post nog juist om 23:59 gedaan, dus technisch gezien was het nog Valentijn! :p
___
Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!
Ingedeeld onder: Marketing | Tags: chris van den abeele, communicatie, flaters, phara, plat préferé, porno, studio brussel, ter zake
Na plat préferé à la Hitler en de joodse gemeenschap voor een tweede keer te dissen in Man Bijt Hond is het nu de beurt aan Studio Brussel om de fakkel eens over te nemen. Onze radiovrienden gingen aan de slag met een bizar valentijnconcept. Ze hadden de intentie om, ik citeer Jan Van Biesen: “Poëtische porno te maken” … Een derde ‘flater’ die zich nu weer bij de openbare omroep afspeelt. Ze hebben dan ook maar besloten om een deontologische commissie op om dit soort voorvallen tegen te gaan.
Hoewel ik de vorige twee ‘flaters’ een beperking van de vrije meningsuiting vond heb ik toch zoiets van jezus waar zijn ze mee bezig. Ze willen aan hun ’stoute, speelse’ imago nu ook al porno koppelen. En porno is juist zoiets goedkoop om aan je merkimago te koppelen. Ik raad bij deze dan ook aan Studio Brussel af om dat pad te bewandelen.
P.S: De jezus in de tekst is niet religieus bedoeld, hopen dat ik op niemand zijn tenen trap
De vorige 2 flaters kan je hier vinden:
Plat préferé:
Ter Zake – Gesprek
Phara debat – Deel 1
Phara debat – Deel 2
Man bijt hond (Joden weer boos):
En flater nummer 3: Studio Brussel – Poëtische porno…
UPDATE: een blogartikel van Chris Van den Abeele
(klik op foto voor zijn blogitem)
Als ik één paragraaf uit de heer Van den Abeele zijn blog zou herinneren is het deze:
“En weet je wat nog triestiger is? Dat de VRT gecapituleerd heeft. Schrik voor een incidentje teveel. De forel, de karikatuur van de Jood, het is even genoeg geweest. Als volleerde politici hebben mijn bazen de problematiek ‘vercommissioneerd’. Voortaan zal alles waarover twijfel bestaat een college van deskundigen moeten passeren.
Dat college zal uiteraard door angst gedomineerd worden, want uiteindelijk draait het allemaal om de dotatie, om geld dus.”WAAR IK OVERIGENS COMPLEET AKKOORD MEE GA…
___
Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!
Ingedeeld onder: Cultuur, Reclame | Tags: amc, mad men, reclamebureau, serie, tnt, trust me
Een nieuwe show die het hele advertising-wereldje in kaart brengt is in Amerika eindelijk op antenne geraakt. De nieuwe telg in het heel korte lijstje wordt ons gebracht door de producers van een aantal andere series zoals The Closer. (Mad Men is de enige die ik ken die ook over advertising gaat)
Een korte about: (engels)
Written by actual creatives, Hunt Baldwin and John Coveny, TNT’s Trust Me (premiering January 26 at 10PM) will, one hopes, bring life to the tired scenario of family man working with single slacker. While cigarettes and Old Fashions aren’t likely to be seen on the show, the premise pairs workaholic family man Mason (Eric McCormack) with “impulsive copywriter with the attention span of a teenager” Conner (Tom Cavanagh), a successful creative team at fictional Chicago agency Rothman Greene & Mohr, and examines their relationship as one becomes the other’s boss.
The men, of course, are paired with beautiful women. Erin (Sarah Clarke) is Mason’s wife and Sarah Krajicek-Hunter (Monica Potter) plays the role of an award-winning copywriter “whose personality has a tendency to rub people the wrong way.”
It will be very interesting watching Mad Men and Trust Me. It’s a fair bet the ad business hasn’t changed much in 45 years. On TV or in real life.
De grootste verschillen tussen Mad Men en Trust Me:
Mad Men bracht ons de advertising sector van de jaren 60 met het absurde verhaal van een creative director. Trust Me is een heel ander verhaal. De serie speelt zich af in een 2008, waar er nog geen sprake is van een economische recessie.
Ik zou kunnen blijven verder leuteren… maar ik wil jullie eigenlijk gewoon aanraden om het eens een kans te geven! Zeker de moeite waard
P.S: Bedankt aan Jorn
Enjoy!
EEN LINK NAAR EPISODE 1: KLIK HIER
___
Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!
Ingedeeld onder: Distributie, Marketing-PR, Reclame | Tags: delhaize, Distributie, merken, unilever
Delhaize neemt een goeie 250 merken van Unilever uit zijn rekken. Toen ik dit las schrok ik toch even. Hoe is het zover toch kunnen komen en hoe zit de hele distributiecyclus in elkaar? Een kleine uitleg hieronder in een filmfragment van uit het programma Ter Zake van gisteren, 10 februari.
Delhaize is één van de grootste ketens van supermarkten in België. Ze onderscheiden zich van de concurrentie door zich een status aan te meten van kwaliteit. Voor die kwaliteit betaal je meestal ook iets meer, en dat iets meer dat is wat Delhaize weigert te betalen aan Unilever. Delhaize beweert dat de prijsverhoging die Unilever incalculeert voor 2009 een prijsstijging van zowat 20-25% betreft. Iets wat Unilever op zijn beurt ook tegenspreekt. Wie heeft er gelijk in dit spelletje van slimme marketing & PR-marketing?
Jaarlijks zitten de twee multinationals aan tafel en onderhandelen ze een nieuw contract (zoals ook Gino Van Ossel zegt in het filmpje). Het grote verschil is dat Unilever alleen een leverancier is aan zijn distributieketens en op die manier amper een effect heeft op de retail prijs van een product. Unilever geeft alleen adviesprijzen door aan de Delhaizes van deze wereld. Dus als jij een Sony Ericsson koopt, heb je die niet gekocht van Sony Ericsson maar van Phone House (die de prijs bepaald van hoe zij hun gsm’s retailen).
Delhaize weigert echter om die prijsstijging die Unilever nu aanrekent ook aan hun klanten door te rekenen. Ze zetten Unilever voor een onvoldongen feit en weigeren gewoon hun producten in stock te nemen. Hierdoor meet Delhaize zich een status aan van ‘ik doe het beste voor mijn klanten’. Met het weigeren willen ze duidelijk maken dat ze niet geloven in het doorrekenen van dergelijke prijsstijgingen aan de consument. Een staaltje van marketing-PR.
Waarom is dit zo boeiend?
Zoals Gino Van Ossel zegt in het filmpje is dit inderdaad een situatie die zich nog nooit gesteld heeft. De kracht gaat ineens van de distributie naar de distributeur van de goederen. Delhaize leek voor even all powerful door de grote winstrovende multinational buitenspel te zetten.
Vanochtend was er echter sprake van een situatie à la ‘wake up and smell the ashes’.
De reactie van Unilever Belgium?
Unilever speelt ineens de kaart van de multinational uit. Ze tonen openlijk in hun communicatie dat zij verantwoordelijk zijn voor een deel van de getoonde producten? Dit is toch wel een bizarre kaart om te spelen als je het mij vraagt. Wil de consument eigenlijk wel weten dat er een multinational zit achter de aankopen die hij/zij doet van een bepaald merk?
Ik vind het alleszins toch een rare kaart om te spelen. Het is duidelijk oorlog tussen Delhaize en Unilever. Het antwoord op de vraag wie zal winnen lijkt mij wel evident. Ik denk dan natuurlijk aan Unilever omwille van het feit dat dit soort acties het mes op de keel zetten van Delhaize. Uitdrukkelijk tonen dat je voor die producten beter naar een andere winkelketen gaat, lijkt mij een harde commerciële boodschap. We zullen wel zien wie de oorlog wint!
KLEINE UPDATE:
___
Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!
Ik beken! Ik ga graag op zoek naar de basis van een creatief concept. Soms zelfs met iets teveel schwung. De laatste Cadbury advertentie ‘Jivebrow 09′ is volgens mij een afgeleide van de prestaties van één of andere Japanse zot.
Voor zij die totaal niet weten waarover ik het heb:
Wat hebben bewegende wenkbrauwen in godsnaam te maken hebben met het consumeren van chocolade. Wie het mij kan uitleggen, leg het mij uit alstublieft. Bij de gorilla zag ik nog ‘passie’. God vertel mij eens wat ik in deze nieuwe reclame van Fallon Londen moet zien. Hoewel ik geen idee heb van wat ik hiervan moet denken qua creatieve uitwerking. Ik heb wel een goed idee waarom men weeral met reclame die naast de kwestie is afkomt. Het is weeral een soort van slinkse zet om het merk te herpositioneren als een funmerk bij kinderen en jongvolwassenen. Om er weer wat cooler uit te springen. Het spijtige hieraan vind ik echter wel dat ze met dit soort uitingen een beetje vergeten duidelijk te maken wat soort merk ze zijn op de Britse markt. Na de gorilla lijken de ‘jivebrows’ mij totaal niet meer gerelateerd aan het merk en op die manier stel ik mij zowat vragen bij dit soort ‘reclame naast de kwestie’.
Maar deze post ging over de herkomst van het creatieve concept van de reclamespot. Zouden ze bij Fallon inspiratie gezocht hebben bij een Japanse zot? Die zot, die de naam Daito Manabe draagt, zien we in onderstaand filmpje met een aantal juist geplaatste sensors op zijn wenkbrauwen. Dankzij electroshocks laat hij elk deel van zijn gezicht op de gepaste wijze bewegen. Het is misschien wat ver gezocht, maar zou Fallon daar zijn mosterd gehaald hebben?
Voor zij die interesse hebben: je kan de jivebrow ringtone downloaden hier (geen idee of het voor België werkt)
via: Bowerbird
___
Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!
Ingedeeld onder: Campagnes, Marketing, Reclame | Tags: careerbuilder.com, cars.com, duurste reclameblok, pedigree pal, super bowl, Super Bowl XLIII
Ik heb na een aantal dagen ziekte eindelijk nog is echt de energie om er tegenaan te gaan. En ik heb geluk dat ik juist nu de energie terugvond om iets te posten. Want er is iets magisch gebeurd in advertising & marketingland. Waar heb ik het over? De super Bowl, die gisteren, op 1 februari plaatsvond. Super Bowl sunday, die zowat het duurste reclameblok in de VS heeft. Wat zeg ik? In heel de wereld! Inderdaad, men heeft de waanzin nogmaals losgelaten op de Amerikaanse consument. Altijd wel eens boeiend om te zien als Westerling.
Even in cijfers zetten hoeveel men voor de zendtijd betaalde aan NBC:
(weet je direct ook hoeveel de hele blok kost = commercial breaks + half-time show, etc.)
2008: 186,3 miljoen dollar –> 2009: 206 miljoen dollar…
kantlijntekening:
Ik ga voor deze ene keer mijn filmpjes laten spreken en mijzelf een beetje op de achtergrond houden. Wat ik wel verbazingwekkend vond, was hoeveel films er met een kleine sneak in het lange reclameblok terug te vinden waren. Alleszins, veel plezier ermee! Sit back and enjoy the ride…
AD RANDOM
Pedigree Pal goes ‘Jumanji’?
Careerbuilder.com
FILMRECLAME
Transformers 2: Revenge of the fallen
Fast and the furious 4
Land of the lost:
Year one:
Star Trek:
AUTORECLAME:
Hyundai:
Audi:
Cars.com:
sneak preview:
Super Bowl ad #1:
Super Bowl ad #2:
Een link naar Adweek:
(Waar je ALLE SUPER BOWL RECLAMES rustig nog eens kan bekijken)
ADWEEK
___
Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!
